الکلاسیکو: تاریخچه مختصر

بارسا و رئال مادرید: ال کلاسیکو

تاریخ فوتبال علاوه بر جام‌ها، رکوردهای شخصی و تیمی، بر اساس رقابت‌های بزرگ بنا شده است. یکی از دیدنی‌ترین این رقابت‌ها، رقابت بین بارسلونا و رئال مادرید است، در رویارویی معروفی که به نام «ال کلاسیکو» شناخته می‌شود. این بازی به یک پدیده جهانی تبدیل شده است و جدیدترین نسخه آن روز یکشنبه برگزار خواهد شد.

تاریخچه مختصری از ال کلاسیکو

باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۸۹۹ و رئال مادرید ۳ سال بعد، در سال ۱۹۰۲ تأسیس شدند. بنابراین نخستین ال کلاسیکو در سال ۱۹۰۲ برگزار شد. این بازی بخشی از «انجمن فوتبال مادرید» بود که بیشتر با نام «کوپا د لا کروناسیون» شناخته می‌شود و یک رقابت غیررسمی بود. اکثر بازی‌های اولیه بین این دو تیم دوستانه بود، چرا که لالیگا هنوز تشکیل نشده بود و تنها رقابت ملی در آن دوران از فوتبال اسپانیا، «کوپا د اسپانیا» بود.

رقابت از بدو تولد

به خصوص پس از تأسیس لالیگا در سال ۱۹۲۹، با گذشت زمان روند برگزاری این بازی منظم‌تر شد.

اختلافات بر سر خریدها – مانند نبرد برای امضای قرارداد با آلفردو دی استفانو در دهه ۱۹۵۰ – و تصمیمات داوری بحث‌برانگیز، تنها به تشدید رقابت کمک کرد. یکی دیگر از چیزهایی که به جذابیت رقابت کمک می‌کرد، حضور بهترین بازیکنان آن دوران در این ۲ باشگاه بود، ستارگانی چون لادیسلاو کوبالا و لوئیس سوارز برای بارسا و فرانس پوشکاش و دی استفانو برای رئال مادرید.

در اواسط قرن بیستم، این رقابت ابعاد جدیدی به خود گرفت. با وجود اینکه هر دو تیم از شهرهای مختلف بودند، هنوز هم به عنوان یک دربی شناخته می‌شد و نه «ال کلاسیکو».

بازی‌های پرگل و زیبا

این رقابت در طول دهه‌ها نه تنها از بین نرفت، بلکه بالغ و بالغتر شد و در مجموع کلی نتایج، بازی‌ها شانه به شانه ادامه پیدا کرد. با این حال، نتایج سنگین و یک‌طرفه هم در تاریخ رقابت دو تیم به چشم می‌خورد. برخی از این پیروزی‌ها نیز اسامی خاصی گرفتند که امروزه هم استفاده می‌شود، مثلاً «لا مانیتا» یا ۵ گل بارسلونا در مقابل رئال.

یکی از به یاد ماندنی‌ترین آنها مربوط به سال ۱۹۷۴ بود، زمانی که یوهان کرایف در اوج خود بود. از آن پیروزی ۵-۰ در سانتیاگو برنابئو هنوز هم به عنوان یکی از بزرگترین نمایش‌های ال کلاسیکو با کاپیتانی مرد هلندی یاد می‌شود.

اما برای نسل‌های جوان‌تر هواداران بارسا، نتیجه ۵-۰ در سال ۱۹۹۴، با مربیگری کرایف و با حضور روماریو در نقش اصلی، تداعی‌گر خاطرات زیادیست.

اگرچه رئال مادرید سال بعد با پیروزی ۵-۰ خود در برنابئو لطف حریف را جبران کرد اما این آبی و اناری‌ها بوده‌اند که پیروزی‌های ۵ گله بیشتری کسب کرده‌اند: در سال ۲۰۱۱، تیم تحت هدایت پپ گواردیولا، رئال مادرید خوزه مورینیو را با ۵ گل بدرقه کرد و در سال ۲۰۱۸ نیز همین اتفاق برای تیم ارنستو والورده در مقابل رئال مادریدِ خولن لوپتگی رخ داد.

با این حال، پنج گل حد نهایی نیست و نتیجه ۶-۲ در سال ۲۰۰۹ در برنابئو، یکی از سنگین‌ترین پیرروزی‌های بارسلونا در الکلاسیکوست، در فصلی که بلوگرانا ۶ جام کسب کرد.

داستان‌های پشت پرده

علاوه بر جام‌ها و گل‌ها، ال‌کلاسیکو همیشه پر از داستان‌های کوچک‌تر بوده است. به عنوان مثال، تغییر «دردناک و جنجالی» تیم توسط برخی از بازیکنان. شاید مشهورترین آنها برند شوستر، مایکل لادروپ و لوئیژ فیگو باشند که بارسلونا را ترک کردند و به رئال مادرید پیوستند. اما در جهت عکس نیز نمونه‌هایی وجود دارد، مانند لوئیز انریکه یا ساموئل اتوئو.

ال‌کلاسیکوها مانند هر دربی دیگری در دنیا، با مشخصه اصلی دربی‌ها که تنش است، تعریف می‌شوند. هریستو استویچکوف، ریوالدو، هوگو سانچز یا رائول گونزالس از جمله ستارگانی بودند که با تحریکات یا شادی‌های گل خود، درگیری‌ها و تنش‌های خاطره‌انگیزی را در صحنه الکلاسیکو خلق کرند.

البته که این تنها روی الکلاسیکوها نبوده و لحظات الهام‌بخشی از دوستی نیز در تاریخچه این رقابت دیده می‌شود. میانجیگری جوزپ تارادیاس برای «صلح و آرامش» قبل از ال کلاسیکوی ۱۹۸۰، یک نمونه ازین لحظات بود، یا مداخله سانتیاگو برنابئو برای اینکه کوبالا بتواند در کریسمس ۱۹۶۱ با مادرش ملاقات کند. گارد افتخار برای قهرمانان، تشویق‌های نیوکمپ برای کانینگهام در ۱۹۸۰ و برنابئو برای رونالدینیو در ۲۰۰۵. یا دوستی ژاوی و ایکر کاسیاس که جایزه ورزشی شاهزاده آستوریاس ۲۰۱۲ را دریافت کردند.

ستارگانِ دهه گذشته

در دهه گذشته الکلاسیکو ۲ چهره برجسته را به خود دیده است: لئو مسی و کریستیانو رونالدو. این ۲ فوق‌ستاره آرژانتینی و پرتغالی و برندگان چندین توپ طلا، دوران زیادی از فوتبال خود را به رقابت در لالیگا گذراندند و خالق فصل زیبایی از الکلاسیکوهای تاریخ بودند. این صحنه‌آفرینی محدود به لالیگا نبود و در فینال‌های کوپا دل ری، نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان و حتی «ال کلاسیکوهای دوستانه تابستانی»، با سوپرجام‌ها بین بارسا و رئال مادرید، لیونل مسی و رونالدو، از آفرینش زیبایی دست بر نمی‌داشتند و خسته نمی‌شدند!

جمعی از بازیکنان بزرگ نیز مکمل این ۲ فوق‌ستاره بودند و به تبدیل ال کلاسیکو به یک پدیده جهانی کمک کردند. ژاوی، اینیستا، نیمار، بوسکتس، پیکه، بنزما، سرخیو راموس و مودریچ، از جمله‌ی این بازیکنان بودند که به حفظ گرمای رقابت بین بارسا و رئال و نگه داشتن در اوج قله‌ی فوتبال جهان کمک کردند.

آمار بارسلونا در مقابل رئال مادرید

چه کسی بیشترین برد را در ال کلاسیکو داشته است؟

به طور کلی، آمار به شرح زیر است:

کل بردهای بارسلونا: ۱۰۳
کل بردهای رئال مادرید: ۱۰۵
تساوی‌ها: ۵۲
گل‌های بارسلونا: ۴۳۱
گل‌های رئال مادرید: ۴۳۷
بردهای خانگی بارسلونا: ۶۳
بردهای خانگی رئال مادرید: ۶۶