ستارگان پنهان ال‌کلاسیکوها

هفته، هفته‌ی ال کلاسیکو است و مثل همیشه، آرشیو نشریات کاغذی و پایگاه‌های خبری مجازی در جستجوی آمار و داده‌های مختلف در مورد تقابل‌های رئال مادرید و بارسلونا هستند. هواداران هر دو تیم نیز به دنبال آمارهایی می‌گردند که نشان‌دهنده برتری تیم محبوب آن‌ها درین تقابل تاریخی باشد!

وقتی به تاریخچه‌ی بازیکنان الکلاسیکوها نگاه می‌کنید، پر است از بزرگترین نام‌های تاریخ فوتبال. اگر به چهره‌های فعلی رئال مادرید یا بارسلونا فکر کنید، وینیسیوس جونیور، کیلیان امباپه، جود بلینگام، لامین یامال، پدری، رافینیا و لواندوفسکی، نخستین نام‌هایی هستند که به ذهن خطور می‌کنند. و اگر به گذشته نگاه کنید، کریستیانو رونالدو، لئو مسی، دی استفانو، رونالدینیو، رائول و اینیستا. و در کنار این اساطیر، بزرگان دیگری مانند لوئیس سوارز (هم سوارز گالیسیایی و هم نسخه‌ی اروگوئه‌ای آن)، پوشکاش، خنتو، سزار و … نیز به ذهن متبادر می‌شوند.

اما نوع دیگری از بازیکنان نیز وجود دارند که با وجود اینکه شناخته‌شده هستند اما در میان نام‌های افسانه‌ای که در خاطرات هواداران هر دو تیم رژه می‌روند، گم شده و کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند. بازیکنانی در گذشته یا حال که غالباً دارای شخصیت خاصی هستند و به لطف همین شخصیت متمایز، در لحظات کلیدیِ مسابقات حساس، خودنمایی می‌کنند و زمانی که حتی ستارگان اصلی ناتوان از اثرگذاری هستند، به یکباره به‌عنوان قهرمان غیرمنتظره‌ی میدان وارد گود می‌شوند!

خایمه لازکانو (Jaime Lazcano)

مهاجم افسانه‌ای رئال مادرید که اهل پامپلونا و از گلزنان برجسته‌یِ نیمه نخست قرن ۲۰ ام بود. لازکانو بیش از ۸۰ گل برای رئال مادرید به ثمر رساند. طبیعی بود که در ال کلاسیکو، بیش از حد معمول بوی خون دهد! حاصل تلاش او، ۸ گل در ۸ الکلاسیکو بود، یعنی به‌طور میانگین ۱ گل در هر بازی؛ میانگینی وحشتناک که هنوز هم او را در بین برترین گل‌زنان تاریخ بازی‌های رئال‌مادرید و بارسلونا حفظ کرده!

ساموئل اتوئو (Samuel Eto’o)

یکی از اسطوره‌های فوتبال کامرون و آفریقا که ۵ فصل را در بارسلونا گذراند و بیش از هر چیز به خاطر خوی تند و تیزش شناخته می‌شد. با همان شخصیتی که باعث شد از رونالدینیو و دیگر هم‌تیمی‌هایش به دلیل عدم حرفه‌ای‌گری انتقاد کند، یا به دلیل شعارهای نژادپرستانه تهدید به خروج از ورزشگاه زارگوزا کند، با همان شخصیت تند در لحظات کلیدی نقش‌آفرینی می‌کرد، مانند گلی که به بارسا ​در فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۹ زد و تیم قدرتمند فرگوسن را سر جایش نشاند! اتوئو در دوران حرفه‌ای خود ۱۱ گل مقابل رئال به ثمر رساند که ۴ گل آن در ال‌کلاسیکوها بود. علاوه بر گل‌زنی، رد پای او در برخی از بزرگترین پیروزی‌های کاتالان‌ها مقابل رئال مادرید دیده می‌شود، مانند پیروزی ۶-۲ در سال ۲۰۰۹ که در آن یک پاس گل داد.

لوئیس انریکه

صحبت از شخصیت در ال کلاسیکوها باید در برهه‌ای ما را به شخصیت مربی فعلی تیم ملی برساند. او در هر دو مسابقه بازی کرد و در هر دو جبهه گلزنی کرد. این مربی اهل آستوری هرگز کسی نبوده که بخواهد پنهان شود و با لوس بلانکوس، در عصر طلایی بلوگرانا، در پیروزی ۵-۰ مقابل تیم رو به زوال کرایف شرکت داشت. با کاتالان‌ها، در حالی که در برخی از تاریک‌ترین سال‌های باشگاه در بارسلونا بود و مقابل رئال مادرید کهکشانی‌ها قرار گرفت، او مانند معدود افراد دیگری ایستادگی کرد. با حضور او در زمین، بارسلونا هشت ال کلاسیکو را برد، هفت تساوی و تنها سه شکست کسب کرد.

ایوان زامورانو

هشت گل در ۱۲ ال‌کلاسیکو، عملکرد این مهاجم شجاع سابق شیلیایی را در نبردهای بین غول‌های اسپانیایی در دهه ۱۹۹۰ برجسته می‌کند. زامورانو در مواجهه با “تیم رویایی” افسانه‌ای یوهان کرایف، همیشه حریف بارسلونا بود، تیمی که برای متوقف کردن قدرت هوایی او تلاش می‌کرد. دوستی قوی اما عجیب او با اسطوره بارسا که با او رقابت می‌کرد، هریستو استویچکوف، یکی دیگر از نام‌های بزرگ تاریخ ال‌کلاسیکو و کسی که بیش از یک بار برای کاتالان‌ها تعیین‌کننده بود، به خوبی به یاد آورده می‌شود.

گیلرمو آمور

اولین بازی‌های او مقابل رئال‌مادرید آن دوران که به‌خاطر درخشش جوانان آکادمی، به نسل ون د بویترِ (Van de Buitre ) مشهور بود، مثبت نبود. آخرین بازی‌های او مقابل رئال مادرید کهکشانی‌ها در ویارئال نیز تجربه جالبی نبود. اما، بین این دو، این بازیکن اهل بنیدورم سابقه درخشانی از پیروزی‌ها مقابل رئال مادرید دارد و به بازیکنی نمادین برای “تیم رویایی” تبدیل شده است. باید ضربه سر او را در پیروزی ۱-۰ در برنابئو در لالیگای ۹۳/۹۴ به یاد داشته باشیم، کلیدی برای بازگشت فوق‌العاده بارسلونا مقابل سوپر دپور، که به پنالتی جوکیچ و قهرمانی نهایی لیگ کرایف منجر شد.