آخرین حضور ایتالیا در جام جهانی چه زمانی بود؟

ایتالیا ، قهرمان چهار دوره جهان، نزدیک به یک دهه را صرف زندگی در واقعیتی کرده است که زمانی برای چنین قدرت تاریخی غیرقابل تصور بود: آتزوری‌ها دو جام جهانی گذشته را از دست داده‌اند. برای یافتن آخرین حضور آنها، باید به برزیل ۲۰۱۴ برگردید – تورنمنتی که آغاز بحران مدرن آنها بود.

برزیل ۲۰۱۴: جام جهانی که زنگ خطر را به صدا درآورد

آخرین باری که ایتالیا پا به عرصه جام جهانی گذاشت، به بدترین شکل ممکن به پایان رسید: حذف در مرحله گروهی.
آنها با اروگوئه ، کاستاریکا و انگلیس همگروه بودند – گروهی که روی کاغذ قابل کنترل به نظر می‌رسید اما به یکی از آشفته‌ترین شگفتی‌های مسابقات تبدیل شد و ایتالیا آخر سر هم نتوانست سرنوشتی را که به سادگی در دست خودش بود، در دست بگیرد!
ایتالیا با امید شروع کرد و با درخشش آندره‌آ پیرلو و ضربه سر پیروزی‌بخش ماریو بالوتلی ، انگلیس را با نتیجه ۲-۱ شکست داد اما اوضاع خیلی زود تغییر کرد:
شکست ۰-۱ مقابل کاستاریکا ، شگفتی غیرمنتظره‌ی آن تورنمنت.
و سپس شکست ۱-۰ مقابل اروگوئه که به خاطر کارت قرمز مارکیزیو و گاز گرفتن مشهور لوئیس سوارز روی جورجیو کیه‌لینی، بیش از بقیه بازی‌های ایتالیا در آن جام در یادها مانده است.
آن سقوط، ایتالیا را در گروه سوم و به طرز دردناکی حذف کرد.
این دومین حذف متوالی آنها از مرحله گروهی پس از جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی بود ، اما هیچ کس تصور نمی‌کرد که سقوط واقعی هنوز در راه باشد.

کابوسی که به دنبال داشت: ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲

بعد از جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل، ایتالیا به بدترین وضعیت خود رسید.
با شکست در پلی‌آف مقابل سوئد ، از راهیابی به جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه بازماندند. در مسیر جام‌جهانی ۲۰۲۲ قطر نیز شکست خوردند و این بار توسط مقدونیه شمالی غافلگیر شدند.
تیم ملی‌ایی که زمانی مترادف با ساختار، ذهنیت و رقابت‌پذیری بود، ناگهان به بزرگترین غایب عرصه‌ی جهانی تبدیل شد. برای کشوری که کالچو را نفس می‌کشد ، تماشای ۲ جام جهانی از خانه، زخمی کاری و بین‌نسلی بود.

ده سال بدون جام جهانی: نیاز به بازسازی

برزیل ۲۰۱۴ فقط یک خاطره نیست – یک زخم باز است.
ایتالیا ۱۰ سال کامل را بدون انجام یک بازی جام جهانی پشت سر گذاشته است، خشکسالی غیرقابل تصور برای ملتی که در سال ۲۰۰۶ جام را بالای سر برد ، استعدادهای نخبه اروپایی را پرورش داد و همچنان یک غول فرهنگی در این ورزش است.
آن دهه از دست رفته، فوریت امروز را توضیح می‌دهد: پلی‌آف برای رسیدن به سال ۲۰۲۶ فقط یک دور مقدماتی دیگر نیست – این نبردی برای بازیابی هویت، اعتبار و تاریخ است.